Wat zijn de gebruikelijke aandraaimethoden voor zeskantbouten?

I. Koppelcontrolemethode

1.Handmatige momentsleutel Dit is de meest basale methode. Tijdens de bediening stelt u de overeenkomstige koppelwaarde in op de momentsleutel volgens de specificatie van de zeskantbout en de vereiste voorspanning. Bijvoorbeeld, voor een M10 zeskantbout op algemene industriële apparatuur met een gemiddelde aandraaieis voor de verbinding, moet mogelijk een koppel van 3050 N·m worden ingesteld. De operator draait de momentsleutel handmatig. Wanneer het ingestelde koppel is bereikt, maakt de sleutel een 'klik'-geluid, wat aangeeft dat het gespecificeerde aandraainiveau is bereikt. Deze methode is eenvoudig en gemakkelijk uit te voeren. Het is geschikt voor scenario's die geen extreem hoge precisie van de voorspanning vereisen, zoals het bevestigen van gewone mechanische behuizingen en meubelmontage.

2.Elektrische momentsleutel Elektrische momentsleutels worden veel gebruikt in massaproductie of toepassingen die een hoge aandraaiprecisie vereisen, zoals productielijnen in de auto-industrie. Ze leveren nauwkeurig gecontroleerd koppel. Met voorgeprogrammeerde koppelwaarden kunnen elektrische momentsleutels zeskantbouten snel en nauwkeurig vastzetten op het vereiste koppel. Als voorbeeld: het aandraaien van cilinderkopbouten voor automotoren vereist een koppelnauwkeurigheid binnen ±5%, wat elektrische momentsleutels naar tevredenheid kunnen bereiken. Dankzij hun hoge werkefficiëntie verkorten ze de aandraaitijd aanzienlijk en zorgen ze voor een consistente aandraaikwaliteit.

II. Rotatiehoekcontrolemethode

Bij deze methode wordt de zeskantbout eerst vastgedraaid tot een laag aanhaalmoment (bekend als het initiële moment). Het initiële moment wordt over het algemeen gebruikt om spelingen tussen de bout en de verbonden componenten te elimineren en nauw contact tussen de boutkop of moer en het oppervlak van de verbonden delen te waarborgen. Daarna wordt de bout over een bepaalde hoek gedraaid om de uiteindelijke vastgedraaide toestand te bereiken. Bij sommige staalconstructies met hogesterkteboutverbindingen wordt bijvoorbeeld eerst een bepaald moment toegepast om de bouten in contact te brengen, gevolgd door een verdere rotatie van 90° tot 120°. Deze methode bereikt een nauwkeurigere controle van de voorspankracht van de bout. Het is vooral geschikt voor verbindingen die worden blootgesteld aan grote trek- en schuifbelastingen, waaronder staalconstructieverbindingen van grootschalige bruggen en kritieke verbindingen van zware machines.

III. Markeringsmethode

Op de boutkop en het oppervlak van het verbonden onderdeel worden slagmarkeringen aangebracht. Draai de bout voorlopig vast om de markeringen over een bepaalde afstand te laten verspringen, en blijf de bout vervolgens aandraaien totdat de markeringen weer op één lijn staan. Relatief eenvoudig maar met lage precisie, wordt deze methode voornamelijk gebruikt voor verbindingen met lage eisen aan de voorspankracht en eenvoudige werkomstandigheden, zoals de montage van eenvoudig landbouwgereedschap en tijdelijk opgerichte eenvoudige steunen.

IV. Hydraulische spanningsmethode (voor zeskantbouten van grote afmetingen)

De hydraulische spanningsmethode wordt toegepast op grote zeskantbouten met een diameter groter dan 50 mm, die worden gebruikt in enorme constructies zoals grote schepen en offshore-olieplatforms. Een hydraulische spanner wordt gebruikt om axiale trekkracht uit te oefenen om de bout te verlengen, en de voorspankracht wordt gecontroleerd door de boutverlenging te berekenen. Neem het aandraaien van de funderingsbouten van scheepshoofdmotoren als voorbeeld. De hydraulische spanner rekt de bout uit tot de gespecificeerde verlenging, waarna de moer wordt aangedraaid. Nadat de hydraulische druk is vrijgegeven, genereert de bout een nauwkeurige voorspankracht. Deze methode kan effectief de betrouwbaarheid en uniformiteit van grote boutverbindingen waarborgen.